S&P 500 spadł, a mimo to większość amerykańskich akcji wzrosła. Jak to możliwe?

S&P 500 mierzy wyniki 500 dużych spółek z USA. Jednak przynależność do tego samego indeksu nie oznacza, że każda spółka w równym stopniu wpływa na jego dzienną stopę zwrotu.

Indeks jest ważony kapitalizacją rynkową skorygowaną o free float. Oznacza to, że waga spółki zależy od rynkowej wartości jej akcji dostępnych dla inwestorów publicznych, a nie po prostu od ceny akcji lub od faktu, że zajmuje jedno miejsce w indeksie.

Spółka o większej wadze ma większy wpływ na indeks, gdy jej kurs zmienia się o dany procent. Mniejsza spółka może odnotować znaczący wzrost, a mimo to wnieść relatywnie niewielki wkład do wyniku ogółem.

Indeks mierzy zatem wyniki portfela o nierównych pozycjach. Zliczanie, ile akcji wzrosło, odpowiada na inne pytanie niż obliczanie, o ile ten portfel zyskał lub stracił.

Większość zwyżkujących spółek nadal może dać ujemną stopę zwrotu

Rozważmy hipotetyczny indeks zawierający dziesięć spółek.

Dwie duże spółki łącznie stanowią 60% jego wartości. Pozostałe osiem odpowiada za pozostałe 40%. Załóżmy, że obie duże spółki spadają o 3%, podczas gdy każda mniejsza spółka rośnie o 1%.

Osiem z dziesięciu akcji zyskało. Mimo to indeks spada o 1,4%.

Większe spółki odejmują 1,8 punktu procentowego od jego stopy zwrotu, podczas gdy mniejsze spółki dodają tylko 0,4 punktu procentowego. Liczba zwyżkujących nie jest w stanie zrównoważyć większej wagi spadających.

Ta sama zasada może działać w znacznie większym indeksie. Działa też odwrotnie: silne wzrosty kilku wpływowych spółek mogą podnieść benchmark, nawet gdy większość składników spada.

Dlatego nagłówek w rodzaju „akcje wzrosły” lub „akcje spadły” może pomijać ważną część tego, co wydarzyło się podczas sesji.

Szerokość rynku mierzy udział

Szerokość rynku opisuje, jak szeroko ruch rynkowy jest podzielany między poszczególne akcje.

Jedna z najprostszych miar porównuje liczbę akcji rosnących z liczbą akcji spadających podczas sesji. Każda akcja liczy się raz, niezależnie od kapitalizacji rynkowej. Akcje bez zmian rozpatruje się osobno.

Linia wzrostów/spadków (advance/decline line) rozszerza to podejście w czasie. Dodaje do sumy narastającej w każdej sesji liczbę akcji rosnących minus liczbę akcji spadających, pozwalając inwestorom porównywać udział z kierunkiem indeksu.

Jeśli indeks osiąga nowe maksima, podczas gdy linia wzrostów/spadków słabnie, rajd może opierać się na kurczącej się grupie spółek. Jeśli indeks spada, a jednocześnie coraz więcej akcji zaczyna rosnąć, nagłówkowy spadek może ukrywać poprawiający się udział.

Takie porównania wymagają spójnego uniwersum. Szerokość rynku dla New York Stock Exchange, na przykład, obejmuje inną grupę niż szerokość w obrębie S&P 500.

Dywergencja wskazuje różnicę między benchmarkiem a jego składnikami. Jej znaczenie zależy od tego, czy się utrzymuje, i jakie inne dowody jej towarzyszą.

Równe wagi oferują inne spojrzenie na te same spółki

Użytecznym porównaniem jest S&P 500 Equal Weight Index.

Zawiera te same spółki co konwencjonalny S&P 500, ale przy kwartalnym rebalansowaniu nadaje każdej spółce wagę około 0,2%. Pomiędzy rebalansowaniami wagi te dryfują wraz ze zmianami cen akcji.

To ogranicza dominację największych spółek i daje mniejszym składnikom większy wpływ.

Gdy konwencjonalny S&P 500 spada, a jego odpowiednik o równych wagach trzyma się lepiej, jest to zgodne z relatywną słabością bardziej wysoko ważonych składników. Gdy oba spadają gwałtownie, presja może być bardziej powszechna.

Jednak równe ważenie zmienia także wagi sektorów oraz ekspozycję na wielkość spółek i style inwestycyjne. Różnica wyników odzwierciedla zatem kilka czynników.

Porównanie dostarcza dodatkowej perspektywy na udział. Nie dowodzi, że jedna wersja zawsze będzie osiągać lepsze wyniki lub oferować niższą zmienność. Inwestorzy patrzą na te same spółki przez dwa różne zestawy wag portfelowych.

Rotacja sektorowa i szeroka wyprzedaż mogą wyglądać podobnie w nagłówku

Spadek skoncentrowany w technologii może mieć zupełnie inne znaczenie niż jednoczesna słabość w technologii, bankach, spółkach przemysłowych i konsumenckich.

W pierwszej sytuacji inwestorzy mogą na nowo oceniać zyski, wyceny lub potrzeby finansowania jednej grupy, pozostając jednocześnie skłonni posiadać inne biznesy. Taki wzorzec może być zgodny z rotacją sektorową, czyli zmianą tego, które części rynku inwestorzy preferują.

W drugiej straty rozprzestrzeniają się na branże o różnych modelach biznesowych i wrażliwościach na cykl gospodarczy. To sugeruje szerszą presję na akcje.

Aby odróżnić te sytuacje, warto analizować wyniki sektorów wraz z udziałem na przestrzeni kilku sesji. Siła w wielu sektorach dostarcza innych dowodów niż odporność tylko niewielkiej, defensywnej grupy.

Rotacja może też przerodzić się w szerszą wyprzedaż, jeśli pierwotna obawa się rozprzestrzeni. Poprawa szerokości w trakcie jednej sesji opisuje zatem udział tego dnia; jej trwałość wymaga dalszego potwierdzenia.

Wiele pozycji nadal może oznaczać skoncentrowaną ekspozycję

Rozróżnienie między liczbą spółek a wagą spółek ma znaczenie także dla portfeli.

Inwestor może posiadać szeroki fundusz indeksowy, fundusz technologiczny oraz kilka pojedynczych akcji technologicznych. Wyglądają one na odrębne inwestycje, ale ich największe pozycje bazowe mogą się pokrywać.

Jeśli te same spółki stanowią znaczące części każdej pozycji, portfel może stać się bardziej zależny od ich wyników, niż sugeruje liczba inwestycji.

Użyteczna ocena bada zatem łączne wagi spółek i sektorów bazowych. Uwzględnia też, czy biznesy zależą od podobnych źródeł popytu, warunków finansowania lub wydatków inwestycyjnych.

Dywersyfikacja w wielu nazwach może zmniejszyć zależność od pojedynczej spółki. Jej efekt jest bardziej ograniczony, gdy dominuje kilka dużych pozycji lub gdy kilka inwestycji reaguje na tę samą presję gospodarczą.

Istotne pytanie brzmi: jak duża część wyniku portfela zależy od każdej ekspozycji.

Co powinieneś z tego wynieść?

Sesja z 22 października pokazuje, dlaczego dzienna zmiana indeksu daje tylko część obrazu rynku.

Obok tej zmiany inwestorzy mogą analizować liczbę akcji rosnących względem spadających, indeks o równych wagach, udział sektorów oraz odsetek składników notowanych powyżej własnych 50-dniowych lub 200-dniowych średnich kroczących.

Te miary opisują różne rzeczy. Dzienne wzrosty pokazują kierunek tej sesji. Notowanie powyżej średniej kroczącej pokazuje pozycję akcji względem jej niedawnej historii cenowej; nie oznacza, że akcja wzrosła tego dnia.

Szerokość ma też ograniczenia. Wąskie przywództwo może się utrzymywać, a dywergencja nie podaje wiarygodnej daty odwrócenia. Silniejszy udział należy oceniać wraz z trendami cenowymi, wynikami i warunkami finansowymi.

Dla inwestora lub tradera użyteczne jest więc pytanie, jak bardzo poruszył się indeks, które spółki go napędzały i jak szeroko ten ruch był podzielany.

Ostrzeżenie! Ten materiał nie jest przeznaczony jako porada inwestycyjna. Dane dotyczące wyników z przeszłości nie gwarantują przyszłych zwrotów. Inwestowanie w waluty obce może wpływać na Twoje zwroty ze względu na ich wahania. Każda transakcja na papierach wartościowych może skutkować zarówno zyskami, jak i stratami. Założenia i oczekiwania przedstawione w tym materiale są jedynie szacunkami, które mogą nie być dokładne i mogą się zmieniać w zależności od bieżących warunków gospodarczych. Te stwierdzenia nie gwarantują przyszłych zwrotów.